غم بود و یادگاری از شکست زندگانیم ، غم بود حاصلم از بهار نوجوانی اولین و آخرین شاگردان مکتب عشق ، دیگر غرورم شکسته بود شبها تاریک بود و روزها تاریکتر ، اکنون می فهمم که بر گلستان قلبم زمستانی سرد فرا رسیده است ؛ دیگر می دانستم که زمان جدایی و فراق از تاریک مرا یافته است من تو را میبینم و می خواهم در غروب سنگین زندگی که رنگ رنج دارد زندگی کنم ، کاش چون پائیز بودم ، کاش چون پائیز خاموش و ملال انگیز بودم ، برگ های آرزویم یک به یک زرد می شود ، آفتاب زندگانیم سرد می شود و ناگهان طولانی اندوه دلی به قلبم چنگ می زند.

ای کاش پائیز بودم

محبت تا سر کوچه عشق را فرا موش نکن

******************************************

آن شب که تو را با دیگری دیدم و رفتم

چون مرغ شب از داغ تو نالیدم و رفتم

مانند نسیمی که نداند ردّ خود را

دامن زگلستان تو برچیدم و رفتم

یا همچو شعاعی که گریز و محو است

بر گوشه دیوار تو تاپیدم و رفتم

آنروز که از دور از نگه ، مست تو گشتم

چون اشک تو در پای تو غلطیدم و رفتم

ای باد که باز است برویت در این باغ

این خرمن گل را به تو بخشیدم و رفتم

*****************************************

آخر دل ما را تو فنا کردی و رفتی

بیهوده مرا چشم براه کردی و رفتی

آن کاخ امید که بنا کردم از عشقت

خاکستری از آن تو به پا کردی و رفتی

تو که دانی همه ترس من از هجر تو بود

پس چرا شهر دلم را تو رها کردی و رفتی

در توان نبود دوری و هجر تو عزیز

گو که خواب است که اینگونه جفا کردی و رفتی

******************************************

باز هم رفتن باز هم رفتن ...... رفتی که با همیشه فرق داره

این بار برای همیشه ..... با امید شروع شد و با هیچ به پایان رسید

دیگه هیچ بهونه ای برای موندن و ادامه دادن نیست

با یک دنیا خاطره ....... با یک دنیا بی آرزویی

بدرود...... بدرود.....

******************************************

به غم كسي اسيرم كه ز من خبر ندارد

عجب از محبت  من

 كه در او اثر ندارد

 غلط است هر كه گويد

 دل به دل راه دارد

 دل من ز غصه خون شد دل تو خبر ندارد

*****************************************

بیخیال از این که من پای عشقت جون می دم

بیخیال از این که من پای عشقت جون می دم

بدون این رو یه روزی عشق و بهت نشون میدم

بیخیال از قصه مرگ صدام

بیخیال از اینکه بارون چشام

بیخیال ازاین شکار دل تو

هدفش گم شده  این تیر نگاه

بیخیال از این که من پای عشقت جون می دم

بدون این رو یه روزی عشق و بهت نشون میدم

بدون از دوریت نمی گیره دلم از دل سرد تو میمیره دلم

رو دلم این همه سنگینی نکن روزای خوبمو بارونی نکن

بیخیال از این که من پای عشقت جون می دم

بدون این رو یه روزی عشق و بهت نشون میدم

نمی گم سنگ دلت                                             می دونم تنگ دلت

**********************************************

آ خ که خیلی وقته دلم برای گریه لک زده.

بودنم را هیچکس باور نداشت هیچکس کاری به کار من نداشت بنویسید بعد مرگم روی سنگ با خطوطی نرم و زیبا و قشنگ او که خوابیدست در این گور سرد بودنش را هیچکس باور نکرد

کاش قلبم درد تنهایی نداشت چهره ام هرگز پریشانی نداشت برگهای آخر تقویم عشق حرفی از یک روز بارانی نداشت کاش می شد راه سرد عشق را بی اختیار پیمودو قربانی نداشت.

من همیشه همه جا فقط تو را میدیدم من همیشه در التهاب دیدارت میسوختم من همیشه برایت بهترین ترانه ها را می سرودم افسوس که تو همیشه با همه ی اینها بیگانه بودی.

شکسپیر میگه:اگه یکیو خیلی دوس داری ولش کن اگه قسمت بود برمیگرده اگه هم برنگشت پس از اولش هم مال تو نبوده

دلم تنگه خدایا ..........