وقتي نياز عاطفي ما در ازدواج فراهم مي شود ، ناگهان احساسات حل نشده گذشته ها پديدار مي شود. عجيب است كه وقتي عشق و محبت در ازدواج ما وجود دارد ، احساسات حل نشده گذشته ظاهر مي شوند. لحظه اي احساس عشق و محبت مي كنيم و لحظه ديگر به طلاق فكر مي كنيم. با اين تغييرات روحي ، به قضاوت درباره همسرمان مي پردازيم ، حال آنكه اين قضاوت ها صحت ندارند.

وقتي احساسات كهنه ظاهر مي شوند ، روحيه ما را خراب مي كنند. ممكن است احساس سرزنش ، انتقاد ، ترديد ، خشم ،‌ابهام ، انتقام و بي اعتنايي كنيم ، براي لحظه اي به دوران كودكي خود كه نمي توانستيم با امنيت خاطر و آزادانه واكنش نشان دهيم ، باز مي گرديم . در اين شرايط بايد مهربان تر باشيم.

نبايد از همسرمان انتظار داشته باشيم كه مانند پدر و مادر به ما محبت كند. اين انتظار بي جا ، مهر و محبت را از بين مي برد. وظيفه پدري كردن و مادري كردن به عهده خود ماست و نبايد چنين انتظاري از همسرمان داشته باشيم ؛ وقتي ما همسرمان را به خاطر نارضايتي و ناراحتي خود سرزنش مي كنيم و او را مقصر مي دانيم ، بايد بدانيم كه احساسي مربوط به گذشته در ما ظاهر شده است. در اين شرايط گرچه احساس مي كنيم كه انتظارات ما به حق هستند ، اما بهتر است توقعات خود را كم كنيم ، حالا فرصت خوبي است براي التيام دردها. هرچه براي رهايي از احساس ناراحتي خود ، بيشتر به همسرمان وابسته مي شويم ، شرايط بدتر مي شود. بايد از انتظارات خود بكاهيم و كمتر همسرمان را سرزنش كنيم.