تكامل انسان پنداري واهي است ، هيچ كس و هيچ چيز كامل نيست. در هنر معمولا اين نقصان است كه شاهكارها را مي آفريند. تلاش بي وقفه براي انجام دادن كارها به بهترين وجه زندگي است. مشكل اينجاست كه به اين توهم دچار مي شويم كه تا وقتي نتوانيم به بالاترين حد توفيق برسيم كسي ما را دوست نخواهد داشت. چنين باورهايي موجب مي گردد حركاتي اجباري انجام دهيم كه صرفا توانمان را هدرمي دهد و ما را به بيراهه ميكشاند.

اين نكته بسيار مهم است ، گاهي افراهد به دليل سوختن غذا دست به خودكشي مي زنند و بعضي ديگر شادماني گل كاشتن را به عقده جنون آميزي مبدل مي كنند ، چرا كه مي خواهند داراي زيباترين چمنكاري و گلكاري در محل شوند. اين چنين مردم طوري رفتار مي كنند كه گويي اين اشتباهات و نقصهاي كوچك آلودگيهاي پاك ناشدني را در تصورات پرورش يافته آنان به جاي خواهد گذاشت.

چند نفري از نقصان مي ميرند ، اما بيشتر افراد به خودشان فرصت دوباره سعي كردن را مي دهند تا رفتار و تصميمات خويش را بهبود بخشند. ما هميشه مجبور نيستيم شايسته باشيم.

وقتي كه ما نياز عصبي كامل بودن را رها مي كنيم از فشارهاي تقدس آزاد مي گرديم و مي توانيم از اشتباهات خود ، به جاي اينكه بگذاريم نابودمان كنند از آنها پند بگيريم.

اگر نتوانسته ايد تا حدي خودتان را عفو كنيد ،

چگونه مي توانيد ديگران را عفو كنيد؟