جايي كه عشق هست شكستي وجود ندارد. ناموفق بودن همان شكست نيست. چه بسا يأس ما فرصت بيشتري براي يادگيري و رشد فرا هم مي سازد. اگر خطر دوست داشتنم را قبول نكنيم هرگز شكست هم نميخوريم ؛ اما از آن بدتر هرگز اعجاب آن را نيز درك نخواهيم كرد. همان گونه كه "ليود جونز" به ما اطمينان ميدهد ، كساني كه سعي مي كنند كاري انجام دهند و شكست مي خورند ، در نهايت از كساني كه هيچ كاري نمي كنند و موفق هم مي شوند بهتر خواهند بود.

به نظر مي رسد خرد را بيشتر از راه شكستهاي خود كسب مي كنيم تا كاميابي ها. هميشه از شكست به عنوان نقطه مقابل توفيق ياد مي كنيم ، ولي اينگونه نيست ، كاميابي اغلب در آن سوي سكه شكست قرار دارد.

تا زماني كه ما در جست و جوي عشق هستيم ناكامي نيز پيش روي ماست ، اما ضربه خوردن محرك نيرومندي براي عمل است. وقتي كه مي خواهيم دلايل ناكامي خود را بيابيم هميشه خرد بيشتري نيز كشف مي كنيم ، ما راههاي چاره جديدي براي رفتارهاي گذشته خود پيدا مي كنيم و به سرچشمه جديدي دست مي يابيم كه توان روبرو شدن با آينده را به ما مي دهد. بي شك اين شكست نيست ، تقريبا راهي براي به وجود آوردن دگرگوني هاي دايم است ؛ راه بينش و رشد كردن. اين روش عشق است.

شكست چيزي نيست ، بجز دست كشيدن از تلاش.