ميخواستم براي كودكي كه از عشق پرسيده بود مثالي بزنم ، گفتم: [ عشق مثل عسل شيرين است ] و او يك قاشق در حلقومش ريخته بود تا هرچه زودتر مزه عشق را بچشد. اگر مادرش به دادش نرسيده بود آن مقدار عسل او را خفه كرده بود.

وقتي دوباره او را ديدم به او گفتم: [ عشق ظرفيت لازم دارد ] و بعد سريع از او دور شدم تا از من نپرسد ظرفيت يعني چه و من مجبور شوم مثالي ديگر بزنم و او خودش را دچار مشكلي ديگر بكند.

عشق بايد شادي آور باشد نه رنج آور