امان از اين دل من كه مدام دل مي زند براي يك عشق شيرين.

يكي كه دستانش رو بگيرم و باهم بريم تو پاركا ،

وقتي به چشمانش نگاه ميكنم با تمام وجودم برم تو رؤيا ،

و زماني كه اون ميره خونه اش بشم رفيق غم ها ،

 توي شب هاي مهتابي باهم بشينيم كنار يك حوض ، الهي شب بشه اين روزها ،

همه فكر و خيالم ، نماز و دعايم شده اين جور حرفا ،

كي ميشه؟ يا من عاقل بشم يا قيد همه چيزو بزنم برم به صحرا ،

مثل فرهاد تيشه بردارم برم به كوهها ،

تيشه زنم براي شيرين جاري بكنم رودها رو ،

آه از اين حرفاي تكراري ، اصلا چرا آمدم به دنيا ،

اگر بايد مي امدم چرا نشدم مثل اين همه حيوون؟! اين جا ، آن جا ،

چرا بايد فقط آدم ميشدم بعد مي موندم توي اندوه اين همه عشق ها ،

يكي بياد منو ببره دوباره بياره به اين جا ،

تا از سر بگيرم زندگي رو ، بزنم بوسه بر پاي عقل ها ،

تا هيچ كس رو نيارم تو عمق دلم ، حرم امن خدا ،

با بقيه سلامي بكنم ، لبخندي بزنم ، براشون دلتنگ بشم ، ولي يه كم ، مثل

بيشتري ها ،

حيف كه من با اين همه فرصت ، گرماي دلم بشه همين فكرها ،

اي خدا !!! دلم باز دل ميزنه انگاري هيچ نميره تو كله اش اندرزها ،

پس بزار بره به همون راهي كه رفتند همه جوون ها ،

نه همشون : خسته ها ، بي هدفا ، مرخصا ، رونده ها ،‌وامونده ها ، ديوونه ها و بيچاره ها...

عشق وسيله اي است كه تمام سردردهاي كوچك را

به سردردهاي بزرگ تبديل مي كند